Wie ben ik?

Na mijn opleiding bachelor in de toegepaste psychologie, startte ik in het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Annendael in Diest. Enerzijds in het ziekenhuis zelf op de gerontopsychiatrie en als administratieve ondersteuning in de psychiatrische thuiszorg. Anderzijds voor een activeringsproject in samenwerking met VDAB. Ik kreeg in het psychiatrisch ziekenhuis enorm veel kansen en kon op verschillende afdelingen ervaring opdoen. Ondanks dat ik op professioneel vlak kon groeien, werd ik op persoonlijk vlak met een andere realiteit geconfronteerd.

Enkele jaren na de geboorte van mijn zoon, begon ik erg te sukkelen met mijn gezondheid. Wat startte met voedselintoleranties, werd gevolgd door een volledige uitputting van mijn lichaam. Ik sleepte mij door de werkweek en viel ‘s avonds uitgeput in de zetel in slaap. Gesprekken met vooral CVS- en fibromyalgiepatiënten waren confronterend. Ik keek in een spiegel. Ik gaf hen het advies goed naar de grenzen van hun lichaam te luisteren maar deed dit zelf niet. Ik voelde mij onecht in mijn relaties met mijn patiënten. Weken en maanden gingen voorbij. Tot ik een slapeloze nacht had door mijn zoon. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Want toen heb ik beslist dat het genoeg was, ik had rust nodig. De huisarts schreef mij thuis. Verschillende onderzoeken werden gedaan, maar nergens vonden ze wat er gaande was. Buiten mijn voedselintoleranties was ik gezond. Toch voelde ik mij fysiek niet goed en dat woog mentaal op me. Net 30 jaar, ik zou in de fleur van mijn leven moeten zijn, maar mijn lichaam besliste er anders over. Ik kon alleen nog maar zien wat ik kwijt was en daar was ik enorm verdrietig om. De stap naar een psycholoog heeft voor een ommekeer gezorgd. Zij leerde mij om vooruit te kijken en niet meer achterom, zoekende naar oorzaken en wat ik niet meer kan. Ik leerde mij zelf voorop te stellen zonder mijzelf als egoïstisch te zien. Ik leerde om te luisteren naar wat mijn lichaam echt nodig had en de grenzen van mijn lichaam te herkennen en te bewaken. Hoewel ik nadien mentaal nog een klopje kreeg toen ik na een CVS-traject in UZ Leuven, ook die diagnose kreeg, was het klopje kleiner door de weg die ik al had afgelegd. In de gesprekken met de psycholoog werd er een zaadje geplant. Want door de rust in mijn hoofd en te leren luisteren naar mijn lichaam, kwam er een zekere stabiliteit in mijn gezondheidsproblemen. Hierdoor kwam de drang terug om met psychologie iets te gaan doen. Ik kwam de opleiding positieve psychologie tegen en heb geen seconde getwijfeld. De uitleg die ik las, was exact de weg die ik had afgelegd. Mijn kracht was geweest om te leren verder kijken dan mijn klachten en mijn diagnose. Door hier anders naar te leren kijken en andere handvatten te krijgen, kon ik rust vinden. De opleiding zelf heeft mij het laatste duwtje gegeven dat ik nodig had om mijn CVS te aanvaarden. Ik heb veel geleerd uit de weg die ik heb afgelegd. Ik heb mijzelf teruggevonden en sta terug dichter bij mijn innerlijke zelf, bij wat ik wil en echt nodig heb in het leven. Ik ben niet meer dezelfde persoon als vroeger, maar misschien wil ik dat ook helemaal niet, want ik sta nu veel bewuster in het leven.

Waarom ik mijn verhaal deel? Omdat ik denk dat het een meerwaarde is om te weten dat ik ervaringsdeskundige ben op het vlak van CVS. Door mijn verhaal te delen, wil ik ook de boodschap geven dat ik ook maar een mens ben, dat ik ook een rugzakje heb, net als iedereen. En dat is helemaal ok. Ik heb geleerd dat ik mijn verleden niet kan veranderen, maar wel hoe ik in de toekomst met mijn (gezondheids)problemen kan omgaan. Ik heb geleerd dat ik goed naar mijn lichaam moet luisteren, om zo de best mogelijke versie van mijzelf te kunnen zijn.

Dus los van welke hulpvraag je ook hebt, ik wil je graag ondersteunen en mee helpen zoeken naar welke krachten je in je hebt. Je hebt meer krachten en talenten in je, dan je zelf denkt. Eenmaal je deze kent, kan je hierin groeien en sterker worden, zodat je gemakkelijker met moeilijkheden kan omgaan.